Język czeski istnieje mniej więcej od dziewiątego wieku- bowiem w tym właśnie czasie, na wskutek migracji Madziarów, wyodrębnił się język czeski. Jak każdy inny język tak i mowa czeska posiada zabytki natury historycznej, świadczące o jego pochodzeniu czy czasokresie oraz miejscu, w jakim go używano.
Bardzo ciężko jest określić pierwsze zabytki języka czeskiego, jednak prawdopodobnie najstarsze dzieło czyli Kronika Kosmana datuje się na początek dwunastego wieku. W trzynastym oraz czternastym wieku bardzo prężnie rozwija się język religijny wtedy to właśnie powstał hymn do świętego Wacława, który jest starszy od Polskiej Bogurodzicy o ponad dwieście lat. Wraz z rozwojem języka religijnego powstaje język piśmienny, ponieważ język staro-cerkiewno-słowiański był wcześniej wykorzystywany na terenie państwa wielkomorawskiego.
Język czeski przeżywał zarówno swoje wzloty jak i upadki- jest to normalna kolej rzeczy. Od roku 1620 można mówić o prawdziwym upadku języka czeskiego, kiedy to po przegranej z Habsburgami językiem wyższych grup społecznych stał się język niemiecki, a językiem czeskim posługiwało się tylko chłopstwo oraz pospólstwo. Natomiast wiek osiemnasty to przywrócenie języka czeskiego do łask.